Καροτσιέρης

Γράφει για τον "Καροτσιέρη" ο Γιώργος Κοκκώνης (βλ. Γιώργος Κοκκώνης, "Λαϊκές μουσικές παραδόσεις. Λόγιες αναγνώσεις/Λαϊκές πραγματώσεις", εκδ. Fagotto books, Αθήνα 2017, σελ. 148-150), επιχειρώντας "μια πρώτη προσέγγιση της διείσδυσης των λαϊκών μουσικών παραδόσεων της Ρουμανίας στις ελληνικές αντίστοιχες, με βάση τις δισκογραφικές πηγές": "Το κομμάτι φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα γνωστό στην Κωνσταντινούπολη και μάλιστα συνδεδεμένο με την περιοχή των Ταταύλων, πράγμα που αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στον ελληνικό στίχο «Καροτσέρη τράβα να πάμε στα Ταταύλα», καθώς και στην παραλλαγή «Καροτσέρη μάνι-μάνι, πάμε στο μπακλαχοράνι». Η μελωδία όμως είναι προγενέστερη: είναι η πασίγνωστη «Hora Morii», γνωστή επίσης και ως «La Moara la harta-scarta», της οποίας το θέμα χρησιμοποιεί ο George Enescu το 1901 στην Πρώτη ραψωδία του (Romanian Rhapsody No 1 in A major, Op. 11) [βλέπε εδώ στο 05:20''], δηλώνοντας ότι ενσωματώνει λαϊκές μελωδίες από την παράδοση των lautari.
Σε ποιον ανήκει η πατρότητα της συγκεκριμένης μελωδίας; Το ερώτημα είναι δύσκολο να απαντηθεί, δεδομένης της προφορικής διάδοσης και της διαρκούς αναδιαπραγμάτευσης του μουσικού περιεχομένου λαϊκών παραδόσεων όπως η συγκεκριμένη, που διακτινίζονται σε μεγάλο γεωγραφικό εύρος. Οι ερευνητές δίνουν έμφαση στον εντοπισμό της αρχαιότερης καταγραφής, ωστόσο, όσο και αν αυτή φωτίζει τους τρόπους διάδοσης, δεν αρκεί για να πιστοποιήσει την καταγωγή. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, είναι πρωτίστως η αρτιότερη δομή στην εκτέλεση του κομματιού από την παράδοση των lautari που καθιστά προφανή την εκείθεν προέλευσή της. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ωστόσο, είναι ότι οι μουσικοί της Κωνσταντινούπολης όχι μόνο οικειοποιήθηκαν τις παράγωγες μελωδίες, αλλά και τις «κεφαλαιοποίησαν» ως στοιχείο ταυτότητας, μέσω της δισκογραφίας, όπου αποτυπώνονται ως Πολίτικο χασάπικο [βλέπε εδώ, εδώ και εδώ], Ταταυλιανό χασάπικο [βλέπε εδώ και εδώ], Γαλατιανό χασάπικο [βλέπε εδώ] και Πολίτικο συρτό [βλέπε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ]. Σε όλα τα παραπάνω οι μελωδίες μπορεί να είναι είτε κοινές, είτε παραλλαγμένες, διατηρώντας όμως την χαρακτηριστική ρυθμολογική και μορφολογική συγκρότηση η οποία προσδιορίζει το δίδυμο χασάπικο-σίρμπα (σέρβικο)". Ανατύπωση από τον δίσκο Columbia USA 56190-F.

Δημιουργός:
Στιχουργός:
Οργανικό
Ερμηνευτής:
Οργανικό
Ορχήστρα-Εκτελεστές:
Μαντολινάτα Ιερόθεου Σκίζα
Χρονολογία Ηχογράφησης:
03/1928
Τόπος Ηχογράφησης:
Νέα Υόρκη
Χορός:
Χασάπικος
Εκδότης:
Columbia England
Αριθμός Καταλόγου/Σειράς:
11730
Αριθμός Μήτρας:
W 205829
Διάρκεια Ηχογραφήματος:
3:51
Θέση Ηχογραφήματος:
Δισκοθήκη Αρχείου Κουνάδη
Μορφή:
Δίσκος 12'' (30 εκατοστών)
Πηγή:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
Col_11730_Karotsieris
Δικαιώματα:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Καροτσιέρης ", 2019, https://www.vmrebetiko.gr/item?id=4703

Γράφει για τον "Καροτσιέρη" ο Γιώργος Κοκκώνης (βλ. Γιώργος Κοκκώνης, "Λαϊκές μουσικές παραδόσεις. Λόγιες αναγνώσεις/Λαϊκές πραγματώσεις", εκδ. Fagotto books, Αθήνα 2017, σελ. 148-150), επιχειρώντας "μια πρώτη προσέγγιση της διείσδυσης των λαϊκών μουσικών παραδόσεων της Ρουμανίας στις ελληνικές αντίστοιχες, με βάση τις δισκογραφικές πηγές": "Το κομμάτι φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα γνωστό στην Κωνσταντινούπολη και μάλιστα συνδεδεμένο με την περιοχή των Ταταύλων, πράγμα που αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στον ελληνικό στίχο «Καροτσέρη τράβα να πάμε στα Ταταύλα», καθώς και στην παραλλαγή «Καροτσέρη μάνι-μάνι, πάμε στο μπακλαχοράνι». Η μελωδία όμως είναι προγενέστερη: είναι η πασίγνωστη «Hora Morii», γνωστή επίσης και ως «La Moara la harta-scarta», της οποίας το θέμα χρησιμοποιεί ο George Enescu το 1901 στην Πρώτη ραψωδία του (Romanian Rhapsody No 1 in A major, Op. 11) [βλέπε εδώ στο 05:20''], δηλώνοντας ότι ενσωματώνει λαϊκές μελωδίες από την παράδοση των lautari.
Σε ποιον ανήκει η πατρότητα της συγκεκριμένης μελωδίας; Το ερώτημα είναι δύσκολο να απαντηθεί, δεδομένης της προφορικής διάδοσης και της διαρκούς αναδιαπραγμάτευσης του μουσικού περιεχομένου λαϊκών παραδόσεων όπως η συγκεκριμένη, που διακτινίζονται σε μεγάλο γεωγραφικό εύρος. Οι ερευνητές δίνουν έμφαση στον εντοπισμό της αρχαιότερης καταγραφής, ωστόσο, όσο και αν αυτή φωτίζει τους τρόπους διάδοσης, δεν αρκεί για να πιστοποιήσει την καταγωγή. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, είναι πρωτίστως η αρτιότερη δομή στην εκτέλεση του κομματιού από την παράδοση των lautari που καθιστά προφανή την εκείθεν προέλευσή της. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ωστόσο, είναι ότι οι μουσικοί της Κωνσταντινούπολης όχι μόνο οικειοποιήθηκαν τις παράγωγες μελωδίες, αλλά και τις «κεφαλαιοποίησαν» ως στοιχείο ταυτότητας, μέσω της δισκογραφίας, όπου αποτυπώνονται ως Πολίτικο χασάπικο [βλέπε εδώ, εδώ και εδώ], Ταταυλιανό χασάπικο [βλέπε εδώ και εδώ], Γαλατιανό χασάπικο [βλέπε εδώ] και Πολίτικο συρτό [βλέπε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ]. Σε όλα τα παραπάνω οι μελωδίες μπορεί να είναι είτε κοινές, είτε παραλλαγμένες, διατηρώντας όμως την χαρακτηριστική ρυθμολογική και μορφολογική συγκρότηση η οποία προσδιορίζει το δίδυμο χασάπικο-σίρμπα (σέρβικο)". Ανατύπωση από τον δίσκο Columbia USA 56190-F.

Δημιουργός:
Στιχουργός:
Οργανικό
Ερμηνευτής:
Οργανικό
Ορχήστρα-Εκτελεστές:
Μαντολινάτα Ιερόθεου Σκίζα
Χρονολογία:
03/1928
Τόπος:
Νέα Υόρκη
Χορός:
Χασάπικος
Εκδότης:
Columbia England
Αριθμός Σειράς:
11730
Αριθμός Μήτρας:
W 205829
Διάρκεια Ηχογραφήματος:
3:51
Θέση Ηχογραφήματος:
Δισκοθήκη Αρχείου Κουνάδη
Μορφή:
Δίσκος 12'' (30 εκατοστών)
Πηγή:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
Col_11730_Karotsieris
Δικαιώματα:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Καροτσιέρης ", 2019, https://www.vmrebetiko.gr/item?id=4703

Σχετικά τεκμήρια

Δείτε επίσης